Θα ήθελα ...

Θα ήθελα να περάσω όλη μου τη ζωή ταξιδεύοντας... με την προϋπόθεση ότι θα μπορούσα από κάπου να δανειστώ μια άλλη ζωή για να την περάσω όλη σπίτι μου , μ'αυτούς που αγαπώ

100 T.T.D. ( Things to Do)


Θα τα βάλω σε σειρά

Η φωτογραφία μου

I travel all over the world, exploring, observing, feeling, loving…I attach my eyes with all my senses and I photograph.

And this for me is happiness. And happiness is to share.I don't shoot a photo. I capture the moment while making love with it.

19 Νοεμβρίου 2011

T.T.D. No 9 - Να σταματήσω να εμπιστεύομαι τους πάντες .

Κατά καιρούς , σε όλους μας ( νομίζω)  κολλάνε ιδέες , για το πώς μπορούμε να ξεπεράσουμε τα αδιέξοδα , τις ανασφάλειές , τις απογοητεύσεις και τις εμμονές μας ...
Μια τέτοια ιδέα λοιπόν μου μπήκε σε ένα από τα ταξίδια μου  στη Νότια Ασία ...
-Βρισκόμουν στη Bangkok περίπου 4 ημέρες , ήταν η έκτη φορά που πήγαινα συνολικά , και οι φίλοι που είχα κάνει από τα προηγούμενα μου ταξίδια , ο Yoko , o Nai , η Kow , o Am ... ( τα ονόματα τους τα μικραίνουν γιατί ολόκληρα  δεν τα μαθαίνεις όσα χρόνια και αν περάσουν ) είχαν σκορπιστεί στα τουριστικά θέρετρα... ένεκα η High Season του Γενάρη 
( καλοκαίρι εκεί ) .
Αποφάσισα λοιπόν να μην  κάνω τις διαδρομές που έκανα τις τελευταίες φορές που είχα βρεθεί σε αυτή τη χώρα και να ακολουθήσω το δρόμο πρός το Βορρά ...
Να διαλέξω λιγότερο "κοσμικούς" τόπους διαμονής και να προσπαθήσω να κάνω πιο οικονομικό ταξίδι γενικά .
Να κάνω ένα ταξίδι σκέψης , εσωτερικής αναζήτησης , πνευματικής ισορροπίας και άλλες τέτοιες ... βλακείες που νόμιζα ότι χρειαζόμουν τότε .
Και για να κάνω ακόμη πιο ενδιαφέρουσα ( έτσι πίστευα ) την διαδρομή , διάλεξα να την κάνω με Τρένο ! 
Ήταν Δευτέρα μεσημέρι η αμαξοστοιχία που είχα βγάλει εισητήριο ... στις  14.10 ... και έτσι βρισκόμουν στο σταθμό από τη μία και μισή , για να κανονίσω  τη θέση μου ( κουκέτα τσιγκουνέφτηκα να πληρώσω) και τις , χωρίς λόγο , πολλές αποσκευές μου .
Η διαδρομή Bangkok - Chiang Mai (  το βορειότερο μέρος που πήγαινε αυτό το τρένο ) ήταν κοντά στις 18 ώρες και είχα φορτωθεί ή έτσι νόμιζα με ότι θα χρειαζόμουν σε αυτό το όχι και τόσο μικρό ταξίδι .
Μού πήρε μισή  ώρα τσακωμού μέχρι να τακτοποιηθώ , γιατί ήταν ένα ζευγάρι με 4 παιδάκια ,  και είχαν φυσικά κλείσει συνολικά 3 εισητήρια για οικονομία , ισχυριζόμενοι ότι τα παιδιά σαν μαϊμουδάκια θα βολευτούν οπουδήποτε , δηλαδή στο σβέρκο μου ... 
 Έτσι μετά από έντονες συζητήσεις ( σε ανεξερεύνητη γλώσσα ) , κάτι ανάμεσα σε Αγγλικά ,  Thai και Mandarin που όπως αποδείχθηκε μιλούσαν ( τότε ήξερα με το ζόρι να συντάξω 3, 4 προτάσεις στα Thai ... ) και αφού  είχα φάει πολύ ( τοπικό ) πουστριλίκι , με χαμόγελο πάντα , βολευτήκαμε όπως όπως ... και το ταξίδι ... ξεκίνησε ...
Πρέπει να μου έριξαν πολύ ασιατική κατάρα γιατί από τα νεύρα μου  που καθόμασταν ... εγώ , το ζευγάρι και τα 4 πιτσιρίκια ο ένας πάνω στον άλλο ...
είχα βάλει στο τραπεζάκι που μας χώριζε ( τέτοιες χλιδές ) ... τις 2 τσάντες από τη βιντεοκάμερα και τη φωτογραφική μου , προφασιζόμενος ότι τις επεξεργάζομαι , μόνο και μόνο να προλάβω την κυρία που είχε σκοπό να το μετατρέψει σε παιδικό κρεβάτι για τα δύο μικρότερα παιδιά  ...
Είχαν περάσει περίπου 3.30 ώρες και φτάναμε στην πρώτη στάση ( δεν είχα πάρει το Express λόγο οικονομίας ) την περιοχή (πόλη δεν το λες )  Phra Nakhon Si Ayutthaya ... εκεί από όπου θα ξεκινούσε η πραγματική περιπέτεια μου !!!!
Στάση 20 λεπτών , ανακοίνωσαν τα μεγάφωνα ... ( μάλλον )
Είχα την φαϊνή ιδέα να κατεβώ , για λίγο , και για να ρίξω μια ματιά στην περιοχή , αλλά και για να πάρω λίγο αέρα να συνέλθω από την φασαρία-παιχνίδι των παιδιών , που ήταν συνταξιδιώτες μου .
Είχε μια μικρή αγορά, γεμάτη ήχους και έντονες μυρωδιές όπως παντού στην Ασία και αποφάσισα να νοιώσω λίγο σαν ανταποκριτής-ερευνητής του National Geographic. Έτσι γνώρισα τον Phawn: λίγο ξεναγός, λίγο μικροπωλητής, λίγο "νταραβεριτζής" και πολύ απατεώνας - το τελευταίο το κατάλαβα πολύ αργά.
Αφού με είχε πάρει στο κατόπι κανένα δεκάλεπτο προσπαθώντας να μου πουλήσει στην αρχή κάτι βότανα και αργότερα μέχρι και αυτοκίνητο, με έπεισε με τα ελάχιστα αγγλικά του να καθίσουμε σε ένα καφέ - ο θεός να το κάνει - για να με "διευκολύνει" στο σχεδιασμό του υπόλοιπου ταξιδιού μου. Σημειωτέον, ο σταθμός Phra Nakhon Si Ayutthaya ήταν κόμβος για μεταβίβαση σε άλλο τρένο που πήγαινε ανατολικά της χώρας. Με τα πολλά με έψησε ότι έπρεπε να αλλάξω τρένο, να πάρω μια άλλη αμαξοστοιχία που θα βοηθούσε πιο πολύ στο να κάνω το adventure ταξίδι που είχα σχεδιάσει. Είχαν περάσει κοντά δεκαπέντε λεπτά, είχα αρχίσει να ανησυχώ ότι θα χάσω το τρένο με τις αποσκεύες μου μέσα αλλά με καθησύχασε και με οδήγησε σε ένα κισέ έκδοσης εισιτηρίων για την άλλη γραμμή που μου πρότεινε. Εντωμεταξύ, είχε στείλει κάποιον να κατεβάσει τα πράγματά μου.
Το δικό μου τρένο έφυγε, εγώ δεν έβγαζα άκρη με τον υπάλληλο στο κισέ και όταν γύρισα να βρω τον Phawn είχε φυσικά εξαφανιστεί.
Έχω πάνω μου μία βιντεοκάμερα, μία φωτογραφική μηχανή, ένα τσαντάκι μέσης (από αυτά τα αηδιαστικά) με διαβατήριο και χρήματα, γυαλιά ηλίου και ένα καπέλο... αυτή ήταν όλη μου η περιουσία. Α... και ένα εισιτήριο για το Warin Chamrap. Δεν μπήκα ποτέ στον κόπο να δω ότι δεν είναι βόρεια.
Θυμόσαστε την περιγραφή του τρένου που μόλις είχε φύγει χωρίς εμένα; Καμία σχέση. Το επόμενο ήταν είκοσι φορές χειρότερο.
Έψαχνα τη θέση μου για να βολευτώ και να συνέλθω από το σοκ που μόλις είχα βιώσει, όταν ανακάλυψα ότι το τρένο δεν είχε καν θέσεις. Η αρίθμηση του εισιτηρίου μου αναφερόταν σε ένα κιβώτιο!!! Θα το ζούσα κι αυτό. Το τρένο ήταν ακόμη πιο αργό από το προηγούμενο και μετά από οχτώ ώρες απίστευτης ταλαιπωρίας κάναμε την πρώτη μας στάση: Mueang Surin.
Το χωριό ήταν σα να είχε ξεπηδήσει απ' το μακρινό παρελθόν. Δε μιλούσε κανείς, ούτε μία λέξη αγγλικά. Ούτε ταϋλανδέζικα. Ήταν όλοι μανδαρίνοι. Κι έτσι στην ερώτήσή μου "που ακριβώς βρίσκομαι" - χάρτη δεν ήθελα ποτέ να πάρω - απάντηση δεν πήρα ποτέ από κανέναν.
Η στάση ήταν έξι ώρες. Εννοείται ότι μου έκλεψαν τη βιντεοκάμερα.
Μη ρωτήσετε πως.
Με αυτά και με αυτά, ήρθε η ώρα να συνεχίσουμε το ταξίδι. Είχε ανέβει μια παρέα από στρατιώτες που με τα ελάχιστα αγγλικά τους μου εξήγησαν ότι είναι από την Καμπότζη και επιστρέφουν στη βάση τους. Τι ανόητοι να πιστεύουν ότι πάνε με αυτό το τρένο στην Καμπότζη... ενώ εγώ ήξερα!
Από την κούραση με πήρε ο ύπνος στο κασόνι-κάθισμα και εφτάμισι ώρες μετά ξύπνησα στην Warin Chamrap, λίγο πριν σταματήσει το τρένο. Στο βαγόνι βρισκόμασταν οι φαντάροι κι εγώ. Άγνωστο πως οι υπόλοιποι 5 - 6 συνεπιβάτες μας είχαν εξαφανιστεί χωρίς να έχει σταματήσει πουθενά το τρένο. Ως δια μαγείας είχε εξαφανιστεί και η φωτογραφική μου μηχανή. Το τσαντάκι είχε μείνει πάνω μου, μόνο και μόνο επειδή κοιμόμουν μπρούμυτα. Αυτή τη φορά αποφάσισα να βρω το δίκιο μου και μόλις το τρένο σταμάτησε φώναξα την αστυνομία.
Τι δε γνώριζα:
- η αστυνομία είναι ανύπαρκτη υπηρεσία σε εκείνη την περιοχή και αυτός που φορούσε τη στολή του αστυνομικού μάλλον ήταν ο τρελλός του χωριού.
- δεν κατηγορείς ποτέ χωρίς αποδείξεις (πράγμα που έκανα) στρατιώτες !!!
- βρισκόμουν λίγο πριν τα σύνορα με το Νότιο Λάος, λίγο πριν την Καμπότζη. Καμία σχέση με τον αρχικό μου προορισμό.
Μου πήρε δέκα ώρες περίπου ανάκρισης να εξηγήσω ότι εγώ είμαι το θύμα σε όλο αυτό που είχε συμβεί και ότι από την ευκολοπιστία μου βρέθηκα σε άλλο μέρος.
Κουρασμένος, βρώμικος, χωρίς καμία αποσκευή - μου τα είχαν κλέψει όλα πια - πήρα το μοναδικό μέσο μεταφοράς, ένα άλλο τρενάκι και βρέθηκα στο Na Tan, ένα βουδιστικό χωριό ακριβώς στα σύνορα με το Νότιο Λάος ...
Ευτυχώς που η διαφορά αξίας νομίσματος με έκανε να αισθάνομαι με τα λίγα ευρώ που είχα , πλούσιος ... Έτσι  μπορούσα , ακόμη τουλάχιστον , να πηγαίνω όπου θέλω ... ( σχεδόν ) .
Στο Na Tan έμεινα 2 ημέρες αναγκαστικά γιατί έπρεπε να πάρω άδεια και να έχω οδηγό ντόπιο ... για να περάσω στο Laos , πολύ νότια , στην περιοχή Xe Ban Nuan ... που αποτελεί Εθνικό Πάρκο ...
Ήταν πολύ όμορφα εκεί ... η φύση πραγματικά στο μεγαλείο της ...
έμεινα την νύχτα σε καλύβα, ήταν  καταπληκτικά ... αλλά έπρεπε να φύγω .
Έπρεπε να αποφασίσω όμως προς τα που θα πάω γιατί , παρόλο που τα λίγα χρήματα μου ήταν μια μικρή περιουσία εκεί , τελείωναν πολύ γρήγορα και έπρεπε να ανεφοδιαστώ ή να φύγω ...  - είχα πληρώσει  , οδηγούς , τρένα , δωμάτια , λαδώματα ...
Οι επιλογές μου ήταν περιορισμένες , σχετικά με το μέσο διαφυγής , και κατέληξα να πάρω έναν άλλο οδηγό , τον  ko , που με ζάληζε ώρες την προηγούμενη μέρα  για να με πείσει ότι ξέρει τους πιο σύντομους δρόμους , με ένα αυτοκίνητο που δεν είχα ξανακούσει ποτέ την μάρκα του , σχετικά παλιό.
Η διαδρομή που θα ακολουθούσαμε ήταν ανατολικά προς το Vietnam περίπου 12-14 ώρες απόσταση , μαζί με 2 στάσεις ... ( από τις "εθνικές οδούς" )
Είχα περάσει πολλά τις τελευταίες ημέρες και ήλπιζα πως όταν φτάσω στο Da Nang που ήταν καινούργιος πια προορισμός μου , να ξεκουραστώ και να χαρώ τη θάλασσα - είχα ακούσει πώς ήταν πολύ όμορφο μέρος για διακοπές .
Ο δρόμος που για πιο γρήγορα επέλεξε αυτός , που για τελευταία φορά εμπιστευόμουν άγνωστο , ήταν επαρχιακός , αλλά σχετικά πιο σύντομος , όπως φαινόταν στο χάρτη σε σχέση  με τους άλλους που έκαναν ένα μικρό κύκλο ...  !
-Salavan ... ήταν η πρώτη μας στάση 2 ώρες αργότερα από την ώρα που ξεκινήσαμε , ένα μικρό χωριό με κανένα εστιατόριο , κανένα σούπερ μάρκετ , μπακάλικο , περίπτερο ... τίποτε τέλος πάντων για να πάρω έστω τα άκρως απαραίτητα για τη διαδρομή ... έτσι ξεκινήσαμε για τη συνέχεια ...
- Tang Pong  ... η επόμενη μας στάση ... 4.30 ώρες περίπου μακριά από την προηγούμενη και σε ένα αυτοκίνητο που του χάλασε ο κλιματισμός με 40 βαθμούς ζέστη έξω ,  με ανοιχτά παράθυρα για να μη σκάσουμε και εισπνέοντας όλη τη σκόνη της διαδρομής ... από τον επαρχιακό χωματόδρομο  .
Εκεί ήμουν σαν  αξιοθέατο ... ο τελευταίος "ξένος" που πέρασε πρέπει να ήταν χρόνια πρίν  γυρίζοντας κανένα ντοκιμαντέρ για το Discovery ... αλλιώς δεν εξηγείτε το πώς με κοιτούσαν όλοι  . Αφήστε τα παιδιά πού έτρεχαν πίσω μου και με σκουντούσαν συνέχεια να δούν  τι είδος ανθρώπου είμαι  ...
Κάτσαμε αναγκαστικά να φάμε - δεν θέλετε να μάθετε τι - αλλά  και  για να "ξεκουραστεί" το αυτοκίνητο , γιατί είχε αρχίσει ελαφρώς να αποσυντίθεται .
Σε μια ώρα , και αφού πίεσα αρκετά τον οδηγό , πήραμε το δρόμο για τη συνέχεια της "μικρής μου οδύσσειας" ...
Σκοπός μας να φτάσουμε πρίν νυχτώσει στα σύνορα με το Vietnam στο μικρό χωριό Ta Ook Noi για να μας αφήσουν να περάσουμε ... αλλιώς θα έπρεπε να περιμένουμε το πρωί .
Η ώρα που ξεκινήσαμε ήταν 1.30 το μεσημέρι καί είμασταν στο όριο από θέμα χρόνου ...
-Λεπτομέρεια -είχαμε φύγει στίς 5.30 το πρωί από το Xe Ban Nuan -
Πέσαμε σε μικρό ρυάκι και κολλήσαμε στις λάσπες για μια ώρα περίπου , μας έσκασε το λάστιχο στη μέση του πουθενά , ο Ko ξερνούσε για ένα μισάωρο , τον είχε πειράξει το φαγητό - εμένα όχι !!! - και αφού χαθήκαμε και λίγο , φτάσαμε στο χωριό πρίν τα σύνορα αφού είχε νυχτώσει ...
Δεν μπορούσαμε να περάσουμε έπρεπε να περιμένουμε το πρωί ...
Το βράδυ μείναμε στο αυτοκίνητο μιας και δεν είχε πουθενά αλλού να πάμε και φυσικά με βρήκε το ξημέρωμα , αϋπνο , νηστικό και άπλητο ...
Όταν ήρθε η ώρα των διατυπώσεων στον έλεγχο διαβατηρίων ( μια καλύβα με αστυνόμους ) ο Ko φερόταν παράξενα και έμοιαζε να τα έχει χαμένα  , και όταν η συζήτηση μεταξύ του και των αστυνομικών άρχισε να γίνεται έντονη ... κάτι είπε για μένα , με έδειξε  ... και έκανε ένα νόημα σε εμένα να περιμένω λίγο να επιστρέψει ... θα έφερνε κάτι απο το αυτοκίνητο .
Ήταν η τελευταία φορά που τον είδα ...
Ο λόγος που είχε επιλέξει αυτό το σημείο να περάσουμε στο Vietnam ήταν γιατί από εδω περνούσε όλο το  λαθραίο μετάξι του Laos   - που το παράγει και είναι πάμφθηνο -
και φυσικά μετέφερε στο αυτοκίνητο αρκετό ... απλά δεν ήταν αυτοί που είχε κανονίσει να τον περάσουν χωρίς έλεγχο και την "έκανε" με τρόπο αφήνοντας με αμανάτι ...
Ύστερα από ώρες ... και αφού τους λάδωσα για να με αφήσουν , γιατί με έκαναν να πιστέψω πως έτσι έπρεπε , ξεκίνησα με τα πόδια μια αρκετά μεγάλη  απόσταση μιας και δεν υπήρχε άλλος τρόπος να περάσω "απέναντι"...
Ο 140  , που ήταν  ο δρόμος που θα ακολουθούσα , ταχείας κυκλοφορίας - είχα να δω μέρες - , ήταν μπροστά μου και με "περίμενε" ... με την άσφαλτο του τις 2 ανά κατεύθυνση λωρίδες του , έτοιμος να με οδηγήσει με ασφάλεια χωρίς λακούβες , νερά , λάσπες , σκόνη , χώμα στον προορισμό μου ,  που μου φάνταζε πια , ο παράδεισος !
Επέλεξα με πολύ προσοχή το αυτοκίνητο και τον οδηγό που θα με πήγαινε 11 ώρες δρόμο και παζάρεψα αρκετά πρίν συμφωνήσουμε τα χρήματα ...
Έτσι 9 και κάτι  ώρες μετά ,  συνεχούς σχεδόν οδήγησης ,  φτάσαμε στο Da Nang , αρκετά  νωρίτερα και με σχετική άνεση ...
Είναι μια μεγάλη , παραθαλάσσια πόλη , τουριστικά οργανωμένη , με καταπληκτικές παραλίες και έντονη ζωή ...
Έμεινα μία εβδομάδα ( πέρασα όμορφα ) και μετά πήρα ένα μικρό αεροπλάνο και πήγα Hanoi από όπου πήρα ένα πιό μεγάλο αεροπλάνο και πήγα Bangkok από όπου πήρα ένα πολύ μεγάλο αεροπλάνο και γύρισα Ελλάδα ...
- Μικρή ανασκόπιση -
Αφού είχα φτάσει από Αθήνα στην Bangkok είχα την ιδέα , μιας και οι φίλοι μου  είχαν σκορπιστεί ,
να ζήσω πιό ήρεμες διακοπές από άλλες φορές , με πιο πολύ σκέψη και αναζήτηση , και να μη ξοδέψω άσκοπα τα λεφτά μου σε κοσμικά θέρετρα ,  Spa ,  Massage κ.λ.π. και να βγάλω μοναδικές φωτογραφίες για να φέρω πίσω μαζί μου ...
-Αποτέλεσμα -
Ξόδεψα ότι χρήματα είχα πάρει για "χλιδάτες" διακοπές , χωρίς να τις κάνω ποτέ ... χρέωσα τις κάρτες μου, όταν πτώχευσα στο Vietnam , υπερβολικά πολύ ...  και δεν έφερα ποτέ φωτογραφίες μαζί μου από όλη αυτή τη διαδρομή μιας και είχαν φροντίσει να με απαλλάξουν από το "βάρος" της φωτογραφικής μου αρκετά νωρίς ...
Το ταξίδι συνολικά σαν ¨χασούρα¨ , μαζί και η αξία αυτών που μου έκλεψαν , ήταν σαν να αγόραζα ένα 1200άρι  αυτοκίνητο .
Όλο το σφάλμα ήταν δικό μου , της ταλαιπωρίας  και τις χασούρας , γιατί  σαν βλάκας εμπιστευόμουν όποιον έβρισκα ...
Λαμόγια υπάρχουν παντού , όσο υπάρχουν "θύματα" ...


T.T.D.  No 9 :
Να σταματήσω να εμπιστεύομαι τους πάντες  ... ( το δουλεύω συνεχώς , θα μάθω )


Εννοείται ότι πήγα και ξαναπήγα στη Νότια Ασία και φυσικά θα ξαναπάω ...
απλά δεν είμαι τόσο χάπατο πια !!!




ตอนนี้ผมพูดค่อนข้างดีและฉันมีเพื่อนหลายจากที่นั่น