T.T.D No8 Μήνυμα στον Τοίχο

( Κάπου γύρω στο 1998 )

Σαν άνθρωπο πάντα με χαρακτήριζε ένα παράξενο είδος ντροπής , που με έπιανε άσχετες ώρες και σε άκυρα θέματα ...
Αντιφατικές εικόνες ζούμε σχεδόν όλοι μας , άντε καμιά φορά εγώ υπερβάλω λίγο ... αλλά ο τρόπος ζωής μου , η δουλειά μου , οι ασχολίες μου,  ... δεν "έκρυβαν " πουθενά καθωσπρεπισμό και ντροπή .
Πού να σου πάει στο μυαλό άλλωστε ότι κάποιος που ...
- έγινε χορευτής σε αυτή τη χώρα ...
- έβαλε σκουλαρίκι το 1985
- έκανε τατού στα 17
- έκανε στα μαλλιά του ότι μπούρδα κυκλοφορούσε ώς μόδα , τότε ... (βαφές , κουρέματα )
- ζεί μόνος του από πιτσιρίκι
- έχει κάνει σεξ σε δημόσιο χώρο
- έχει κάνει το γύρο του πλανήτη (σχεδόν) μόνος του
- έχει μπεί σε κρατητήριο σε 5 διαφορετικές χώρες ( για χαζομάρες )
- έχει κάνει 2 γάμους , εκ των οποίων ο ένας στα 19 ( δεν το έμαθε ποτέ κανείς , τώρα πολλοί !!! )
- έχει κάνει λοιπόν ότι έχει κάνει ...
... Είναι πολύ ντροπαλός κατά βάθος και απίστευτα ρομαντικός ... δεν κολλάει ε ; Κι όμως ...

Ένας  από τους θυελώδεις έρωτες μου , δεν ήταν και πολλοί ( οι θυελώδεις ) ...
 ήσουν εσύ ...
Ναι ναι εσύ ... εσύ που διαβάζεις τώρα αυτές τις αράδες (δεν μπορεί κάπoια στιγμή θα το διαβάσεις όλο αυτό) και σε έχει πιάσει κρύος ιδρώτας  μη τυχόν και με έχει χτυπήσει μαλάκυνση στον εγκέφαλο και αρχίσω και εκθέτω κόσμο , λέγοντας ονόματα ημερομηνίες και λοιπές λεπτομέρειες ...
Μέναμε στην ίδια πολυκατοικία στο Κολωνάκι , Κλεομένους , εγώ στο ισόγειο ( φτώχεια τότε ) εσύ στο ρετιρέ ...
Είχαμε ανταλλάξει 42 βλέμματα , μέσα στον πρώτο μήνα που είχα μετακομίσει εκεί ,  4 καλημέρες ,  9 καλησπέρες  , 2 καληνύχτες  και ένα ξερό τυπικό " πώς σε λένε ? " ...
Ήταν αρκετά για μένα , πολύ αρκετά , για να δημιουργήσω  , μία σχέση πάθους μαζί σου , να ζήσω  ένα ανεπανάληπτο έρωτα μία κινηματογραφική αγάπη ...
πού φυσικά εσύ αγνοούσες μιάς και όλα αυτά ήταν μέσα στο κεφάλι μου !
Ασήμαντη λεπτομέρεια που ξέχασα να αναφέρω ... είχες σχέση και συζούσατε , εκεί ψηλά στα ρετιρέ !!!
Για πολύ καιρό η "επαφή" μας γινόταν απο το φωταγωγό , μιάς και ήταν το πιο ασφαλές μέρος για  να  ... κρυφακούω ... τι λες με τη σχέση σου τις ώρες ησυχίας ή τους "ήχους" σου τις πολύ ιδιωτικές ώρες  ( ντροπή μου , αλλά ... θα σε άκουγαν και οι άλλοι "όροφοι" αν έστηναν αυτί ).
Έφτασα να έχω αργότερα στενές φιλικές σχέσεις με το ζευγάρι που έμενε ακριβώς απέναντι σας , το άλλο ρετιρέ που μοιραζόσασταν τον όροφο , μόνο και μόνο για να βρίσκομαι κοντά σου, μπας και σε πετύχω στις σκάλες βγαίνοντας , στο ασανσέρ , κάπου βρε αδερφέ ... αλλά σπάνια ...
Α προπό ο Κύριος Τάκης και η Κυρία Τούλα , οι "κολλητοί" μου του ρετιρέ ήταν 75 και 73 ετών αντίστοιχα ... Καλοί άνθρωποι δεν λέω , απλά μου είχαν πεί εκατοντάδες φορές την ίδια ιστορία για το πώς γνωρίστηκαν ... αλλά δεν με ένοιαζε γιατί ήμουν πολύ κοντά σου και αν γινόταν ένα θαύμα ... τσουκ θα πεταγόμουν στην πόρτα σου , αλλά ... που !
Μ'αυτά και μ'αυτά ( που λέει και η φίλη μου η Βιβή )  πέρασαν δυο χρόνια , χωρίς να συμβεί τίποτε το αξιοσημείωτο ...
Εντάξει δεν την "πέρασα" και στη μοναξιά μου αυτή την περίοδο ... δούλευα , ταξίδευα , έκανα και τις κουτσουκέλες μου ... Αλλά ... ήσουν το απωθημένο μου !
Είχα "μετακομίσει" τη δουλειά μου νότια πια... Γλυφάδα , και είχα δρομολογήσει να μετακομίσω και το σπίτι μου προς τα εκεί , χωρίς φυσικά να εκπληρώσω στο ελάχιστο την κρυφή μου επιθυμία μαζί σου ...
Δυο μέρες πρίν φύγω για πάντα απο το οπτικό σου πεδίο , γυρίζοντας στο ισόγειο ξημερώματα και έχοντας καταναλώσει μια μικρή λιμνούλα σε αλκοόλ ... Πήρα τη μεγάλη απόφαση ...
Στον ολοκαίνουργιο τοίχο τις ολοκαίνουργιας απέναντι από εμάς πολυκατοικίας να γράψω με κόκκινο σπρέυ και τεράστια γράμματα ένα μήνυμα μόνο για  σένα ...

- ΣΗΚΩΣΕ ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ , ΚΟΙΤΑ ΤΟΝ ΚΑΘΡΕΦΤΗ , ΕΧΩ ΠΕΡΑΣΕΙ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΚΑΙ ΣΕ ΧΑΙΡΕΤΩ ...

-Αυτό ήταν ... το "ΘΕΛΩ" μου Νο 8 μόλις είχε πραγματοποιηθεί  ... να γράψω ένα μήνυμα σε τοίχο ..

Δεν τελείωσε εδώ όμως το στόρυ μου μαζί σου ... όχι  τόσο ανώδυνα ...
- Ο κύριος Λευτέρης με τα ψιλικά , ο γείτονας ... με έδωσε στεγνά στους ιδιοκτήτες της πολυκατοικίας και όχι μόνο εκεί , γιατί ξυπνούσε με τις κότες κάθε πρωί και με είδε όταν "εκφραζόμουν" στον απέναντι τοίχο ...
Αποτέλεσμα το ίδιο πρωί να μου χτυπήσει το κουδούνι η αστυνομία με τον απέναντι διαχειρηστή , να ξεφτιλιστώ στη γειτονιά , να ζητάω συγνώμες παντού  και να πληρώσω τη βαφή όλης της πρόσοψης του κτηρίου !!!
Την επομένη ευτυχώς μετακόμιζα και έτσι δεν θα ξαναέβλεπα κανέναν από εκεί ...
Είχα πια φορτώσει όλο το φορτηγάκι με τα πράγματα μου και είχα πάει να ρίξω μια τελευταία ματιά μπάς και άφηνα τίποτε αξίας ( που δεν είχα ) πίσω μου ...
Ντρινννν το απαίσιο κουδούνι μου χτύπησε και άνοιξα νευριασμένος , μήπως και θέλει κανείς άλλος αποζημίωση ... αλλά ήσουν εσύ !!!! Εσύ ...
Μπήκες ένα βήμα μέσα στο άδειο μου σπίτι , έκλεισες την πόρτα με το χέρι σου , μου έδωσες ένα φιλί στο στόμα έσκυψες στο αυτί μου και μου είπες ...
-Σε ευχαριστώ , για το "μήνυμα" απέναντι .-
Άνοιξες την πόρτα , βγήκες από το άδειο μου σπίτι και πρίν χαθείς στην εξώπορτα γύρισες και μου χαμογέλασες ...
Είναι η τελευταία εικόνα που έχω από εσένα ... η καλύτερη .

-Δεν μετάνιωσα ποτέ για το μήνυμα στον Τοίχο !!!   DONE .

T.T.D. No7 - Ήθελα πάντα να σου στείλω αυτή την επιστολή

Η επιστολή που ποτέ δεν σου έστειλα

( Ξημέρωμα Τετάρτης 6 Οκτωβρίου 1993)

Γυρίζω στην πόλη , έρημος , σαστισμένος , άγνωστος ... Δεν ξέρω τι επιθυμώ η πως να το επιθυμώ .

Ξαφνικά δεν ξέρω να ζω , αφήνω τις ημέρες να κυλούν παρακολουθώντας τη ζωη των άλλων .

Ανήκω στην ομάδα των μοιραίων εκείνων ανθρώπων που σκοτώνουν μόνοι τους την καρδιά τους , την αγάπη , τον έρωτα ... ζουν για αυτά όμως ...

   Ξυπνώ ... ζαρωμένος σε κάποια καρέκλα στην αίθουσα Αεροδρομίου ...

Athens - London  06.15  βλέπω στον πίνακα την ώρα ... είναι η δική μου ώρα , η δική μας ώρα .

Δεν ξέρω αν νοιώθω χαρά ή απελπισία . Βαθειά στην ψυχή μου σέρνεται ο πανικός , ο φόβος , η αποτυχία , η θλίψη .... η αγάπη .

Θες να με δεις , θες να με ξέρεις , με θέλεις ? Τι περιμένω άραγε τι γυρέυω ?

Γύρω μου βλέπω κόκκινα φωτεινά σήματα με χοντρά μαύρα γράμματα -ΑΔΙΕΞΟΔΟ-

Γιατί έρχομαι , τι είναι τρέλα , μαζοχισμός , αγάπη ? Γιατί έχω την ψευδαίσθηση ότι όλα θα αλλάξουν αφού όλα είναι ακίνητα ?

Ακούω :

- Είμαστε φίλοι έτσι δεν είναι ?

- ..μα ... σε αγαπώ ...

- ... και εγώ σε αγαπώ αλλά , έλα αφού ξέρεις , μήπως θες να φύγω καλύτερα , να σε αφήσω ?

Είναι τόσο εύκολο για σένα ακόμη και να το λες ...

      Πέρασαν μέρες πολλές έτσι .... με σιωπή , με φόβο μη σε χάσω , με αγωνία να'σαι καλά , με λαχτάρα για ένα χαμόγελο , ένα χάδι , ένα φιλί .

      Πέρασαν μέρες ζώντας μια σιωπηρή συνωμοσία, μια απειλή ,  μια παράφορη αγωνία χωρίς λυτρωμό , χωρίς υπόσταση για μια "σχέση" γεμάτη φραγμούς ...

Χώνομαι βαθειά στο κάθισμα ... το αεροδρόμιο αυτή την ώρα είναι σχεδόν άδειο ...

Νοιώθω το λαιμό μου στεγνό , τα χέρια μου παγωμένα , την καρδιά μου ακίνητη , νοιώθω άδειος ...

Φαντάζομαι ένα χέρι απο το αδειανό διπλανό κάθισμα να με πλησιάζει ... και με μια αστραφτερή λεπίδα να μου σκίζει το λαιμό ... έχω πεθάνει κι'ομως βλέπω το αίμα να κυλάει στα καθίσματα , στο πάτωμα ...

-Συγνώμη ... μου λέει ένας νεαρός για να τραβήξω τα πόδια μου που με μια κοπέλα κάθησαν απέναντι μου ...

  Η κοπέλα τού χαϊδεύει το χέρι κι εκείνος περνάει το χέρι του γύρω από τους ώμους της ...

ίσως θέλει να τη φιλήσει και "κολλάει" γιατί εγώ κάθομαι απέναντι τους και άθελα μου τους κοιτάζω επίμονα , επιτακτικά σχεδόν ένοχα ...

Αισθάνομαι ταπείνωση , αθλιότητα ...

Αγγίζω τους ώμους μου ... δεν με αγγίζει τίποτα , μόνο το σκληρό πλαστικό απο την πλάτη της καρέκλας ... το κορμί μου είναι απελπιστικά μόνο , άδειο , παγωμένο ...

Το ζευγάρι απέναντι μου σιγοκουβεντιάζει ... κανονίζουν κάτι για την επόμενη μέρα.

Η επόμενη μέρα , ποιά είναι άραγε η δική μας επόμενη μέρα ?

Μια άδεια υπόθεση μια ψέυτικη ισορροπία , μια αγάπη που γίνεται πάθος και παίρνει τεράστιες διαστάσεις , στη σιωπή , στο βλέμμα , στο ποτό ....

Νομίζω πως ο καθένας μας έχει μια τεράστια σκοτεινή καταπακτή ... και εκεί μέσα κρατά φυλακισμένη τη δύναμη του άλλου ... κανείς απο τους δυο μας δεν θέλει να λευτερώσει η να λευτερωθεί ...

Μα με κρατάς απο το χέρι και τα ξεχνώ όλα , υπάρχεις τότε μόνο για μένα υπάρχω τότε μόνο για σένα ...

Και έτσι αποφασίζω να έρθω να σε βρώ , ένα μικρό θαρραλέο όνειρο ... να σε δω να σε ακούσω να σε νοιώσω .

Μαζί σου ξεχνώ που βρίσκομαι , γιατι βρίσκομαι ... το κορμί μου βγαίνει απο τα σωθικά μου ... όταν είμαι μαζί σου

- Παρακαλώ τι ώρα έχετε ?

 Με ρωτά μια μεγάλη κυρία και βλέποντας ότι δεν της απαντώ γυρνά το βλέμμα της στο ζευγάρι ...

- Επτά και τέταρτο ... της απαντά ο νεαρός .

Επτά και τέταρτο και είμαι εδώ ...

Το αεροπλάνο που θα με έφερνε σε εσένα έχει φύγει εδώ και ώρα ... το έχασα , ήθελα και το έχασα , το άφησα να φύγει μαζί με την τρελλή μου επιθυμία να σε δώ ....

Πρέπει να φύγω από το αεροδρόμιο , πρέπει να διασχίσω τον πολύκοσμο διάδρομο να πάρω ταξί για το σπίτι, πρέπει να αγοράσω φαγητό για το γάτο απο τον Μινιμαρκετά ...

Μετά θα χαμογελάω στην πρόβα , θα κάνω πλάκες , θα λέω αστεία ... το βράδυ θα λάμπω στο μαγαζί ....

Σηκώνομαι σχεδόν με κόπο , και αγανακτώ . Αγανακτώ για τη μεγάλη κυρία , για το ζευγάρι , για τον πολύκοσμο διάδρομο για τον βαριεστημένο μινιμαρκετά ... γιά όλα ...

Ε λοιπόν τέρμα ...  θα φύγω από τη ζωή σου και δεν θα σε ξαναδώ και δεν θα με ξαναδείς ποτέ ... και τέρμα τα αεροδρόμια , τέρμα τα ζευγαράκια που χαϊδεύονται , τέρμα οι πλαστικές καρέκλες .... Έχω ανάγκη να αγαπώ και να με αγαπούν , να το δείχνω και να μου το δείχνουν ... Τέρμα τα κομπλεξικά , τα δεν ξέρω , τα περίμενε , τα δεν καταλαβαίνω ...

Είναι η Δωδέκατη μέρα ( νύχτα ) που περνάω στο αεροδρόμιο , που λείπεις , που μένω εδώ ...

και δεν μπορώ , γιατί δεν ξέρω , να πάρω την απόφαση ... - Τι σκατά θα κάνω με εσένα ? -

Μα τι λέω ?

Όσο αντέξω , όσο αντέξουμε ...

Ευλογημένα τα αεροπλάνα που σκοτώνουν τις αποστάσεις , κι ευλογημένος ο χορός που με κρατά στη ζωή , ευλογημένο το χαμόγελο που με δείχνει χαρούμενο και ευλογημένος ο πόνος που με κάνει Σοφό και Δυνατό .... Ευλογημένη η αγάπη που με κάνει τρελλό και δικαιώνει τις πράξεις μου  ...

Θεέ μου ας μην άκουσες όλες μου τις σκέψεις ... κάποια μέρα έτσι και αλλιώς θα χωρίσουμε ... κάποια μέρα θα γίνει κάτι απροσδόκητο , μοιραίο , τυχαίο και θα μας χωρίσει ... Γιατί η ζωή δεν το αντέχει για πολύ το όνειρο , δεν θα μπορέσει να μας αγνοήσει ...

Κάπου θα μας πετύχει και θα μας διαλύσει ...

Μα όχι ακόμα ... Δεν είμαστε έτοιμοι ακόμα , δεν έχουμε ζήσει σχεδόν τίποτα μαζί ...

Όχι ακόμα ...

Σε αγαπώ και σε περιμένω !!!

6/10/1993

( Αυτό το γράμμα δεν στο έστειλα ποτέ ... φοβόμουν ...  
Το τραγικό ... Εσύ σκοτώθηκες 11 ημέρες μετά στο Brighton ,  εγώ στις 26 του ίδιου μήνα είχα ένα σοβαρό τροχαίο που με άφησε 9 μήνες ξάπλα ... < άσε που σου είχα θυμώσει γιατί δεν με έψαξες εκείνους τους μήνες ... Πέρασε σχεδόν ένας χρόνος για να μάθω το θάνατο σου > 
Τελικά δεν ήταν να γίνει ... Το όνειρο δεν άντεξε )

Thelo No 7  Να σου στείλω αυτή την επιστολή   .... Done !

T.T.D. No5 - Σωστές Επιλογές στούς "Κολλητούς" μου.

Ήμουν στήν  τετάρτη δημοτικού όταν ο κολλητός μου , μετά απο άπειρες  " εξυπηρετήσεις , διευκολύνσεις , παραχωρήσεις , θυσίες μου" ... με πούλησε για να γλυτώσει το τομάρι του , όταν μας έπιασαν που αντέγραφα απο αυτόν σε ένα διαγώνισμα Αριθμητικής...
Αυτό ήταν !
Μόλις είχα συνειδητοποιήσει την πρώτη λάθος επιλογή "κολλητού"...
Ή συνέχεια ήταν ο απόλυτος κατήφορος ... μια κατάρα ακολουθούσε τις εκάστοτε επιλογές μου  σε αυτό τον τομέα .
- Ο Αντρέας που με έδωσε στεγνά σε ολο το σχολείο , η Βιβή .... που είπε σε όλους το κοινό μας μυστικό , ο Βασίλης ... που με άφησε "απέναντι" σε 150 άτομα μοναχό μου , ο Γιάννης ... που στην πρώτη στραβή με "αρνήθηκε" για να τη γλυτώσει ...
και αργότερα ...
Ο jonathan που "έφυγε" και με άφησε ξένο ανάμεσα σε ξένους , η Grace που με αγάπησε νομίζοντας ότι έχει κάτι να κερδίσει , η Renee  που με "χαπάκωσε"  πιτσιρικά στο Παρίσι και με βρήκαν τσιτσίδι 23 Δεκέμβρη στο  Bois de Boulogne ,
 -και αργότερα ...
Tί αργότερα ?
... πάρα πολλοί άλλοι που απλά με χρησιμοποίησαν και μέ απέρριψαν όταν  δεν ήμουν " χρήσιμος " πλέον , ποντάροντας πάντα , φυσικά , στην απεριόριστη ευκολοπιστία μου στη ματαιοδοξία μου ( ένεκα η δουλειά ) και στον αφελέστατο ρομαντισμό που είχα πιστεύοντας τον λόγο των άλλων ...
... που έβγαζαν λεφτά από την "τρέλλα" στις συναλλαγές μου με τούς άλλους  αλλά με χλεύαζαν στο δια ταύτα ...
Κάθε λογής άνθρωποι που με έπειθαν για το κοσμιότατο της διαγωγής τους ,  χρησιμοποιούσαν την ελαφρότητα του δικού μου χαρακτήρα για να χτίσουν τη δική τους φιλοδοξία ...
ΑΣ ΠΡΟΣΕΧΑ !!!!
Λάθη τραγικά , μοναδικά , παιδικά , ώριμα , βιαστικά .... Λάθη που ακόμη συνεχίζω κάνοντας καμιά φορά τα " στραβά μάτια " στην αλήθεια που μέσα μου γνωρίζω ...
 ....  ακούτε λάθη μου ;

"ΘΕΛΩ" λοιπόν Νο 5 ...
-Να επιλέγω σωστότερα και με πλήρη συνείδηση αυτούς που συναλλάσομαι και ποιούς ονομάζω φίλους και κολλητούς μου -

Έπεται Συνέχεια  ...
Η μάλλον δεν έπεται καμία συνέχεια σε αυτό το κεφάλαιο ...
Μιας και το βασικό λάθος είναι δικό μου ( λάθος κριτήριο φίλων ) είπα να διορθώσω λίγο το κείμενο μου ... Βγάζω λοιπόν τα Μικρά ονόματα από την τελευταία περίοδο της ζωής μου ... Και για να μη δώσω την ικανοποίηση να το διαβάσουν όσοι τους αφορά ( με την κακή έννοια ) ... και επειδή γνωρίζω πάρα πολύ κόσμο και συμπίπτουν τα ονόματα και έτσι συγχέονται οι προθέσεις μου .

Θέλω No4 - Φωτογραφία

-Ήμουν μέσα σε ένα πούλμαν ... εκδρομή με το σχολείο ( ούτε που θυμάμαι που πηγαίναμε ) , είχα στα χέρια μου μια Pentax Asahi 35mm και τραβούσα απο το παράθυρο οτι έβλεπα ...
Γυρίζοντας σπίτι και αφού πέρασαν μερικοί μήνες μέχρι να εμφανίσω τα film s -ένεκα έλλειψης χρηματοδότησης - είδα μερικές φωτογραφίες που , νόμιζα , ήταν άξιες προσοχής ...
Πέρασαν αρκετά χρόνια , είχε λιγδώσει το αντεράκι μου πια και έκανα την πρώτη αγορά DSLR μηχανής .
Ταλαιπώρησα πολλούς  αναγκάζοντας τους να μου ποζάρουν , τράβηξα ότι άσχετο υπάρχει στον πλανήτη , έβγαζα άπειρες μπούρδες ( ψηφιακή πια , δεν είχα πρόβλημα) και αφού άρχισε να στρώνει το χέρι μου σιγά σιγά είπα να πάω να κάνω και κανένα σεμινάριο να ξεστραβωθώ .
¨Επαγγελματίας" δεν θα γίνω ποτέ , δεν θέλω , αλλά έκανα πολλά για την μέχρι τώρα εμπειρία-πορεία μου ...
Κάπως έτσι λοιπόν γεννήθηκε το "θέλω¨μου με τη φωτογραφία και κάπως έτσι το πραγματοποίησα ...


Συνεχίζεται ....
http://kalogeropoulosg.blogspot.com 

Θέλω No3 - Χορός

1976 Ιανουάριος 7 του μήνα ...
Ο καλύτερος φίλος μου ο Γιάννης ο Κασ....ς  γιορτάζει και κάνει πάρτυ σπίτι του , είμαστε όλοι εκεί ... Η Τούλα , η Βασούλα , ο Βασίλης , ο Παύλος (!) ... Τέρμα στα ηχεία (όσο μπορεί απο το στερεφωνικό συγκρότημα ) οι Bee Gees , οι Abba , ο Bob Marley και εμείς να χτυπιόμαστε στο σαλόνι 5 x 5 που στα παιδικά μας μάτια έμοιαζε τεράστιο ,  ντυμένοι με ότι πιο γελοίο υπήρχε , που με στέρηση και αμέριστη αγάπη  μας είχαν αγοράσει οι γονείς μας ... και ιδρώναμε και αγαπιόμασταν και μαλώναμε και φιλιόμασταν ...
 Τότε μια φράση που σαν να ακούστηκε απο τον ουρανό ( απο την μητέρα του Γιάννη ήταν ) ήχησε στα αφτιά μου... και ήταν σαν να σταμάτησε ο χρόνος σαν να σώπασαν τα πάντα σαν να άκουγε το σύμπαν και ήταν έτοιμο να συνομωτήσει υπέρ μου ... Και έτσι έγινε ...
- ΧΟΡΕΥΕΙΣ ΥΠΕΡΟΧΑ ΓΙΩΡΓΑΚΗ ΜΟΥ -
Αυτό ήταν ...
Ηταν ο λόγος που ξεκίνησα αργότερα κάτι πολύ προχωρημένο για την εποχή μου και για την περιοχή που μεγάλωσα ...
Χορό !!!!
Επιθυμία Νο 1 στη ζωή μου λοιπόν ,  DONE !

( Η μεγαλύτερη και πρώτη μου επιθυμία μπήκε στη σειρά T.T.D  No3 στα πλαίσια του παιχνιδιού  μου
 με τον χρόνο ... )

Συνεχίζεται ... 

Θέλω No2 - Ασία

-Έβλεπα μικρός τη ΝΕΤ ( λεγόταν αλλιώς τότε ) , τόσα όμορφα Ντοκιμαντέρ ...
Ήθελα να ταξιδέψω σε όλα αυτά τα μέρη ...
φαινόταν τόσο μακρινό και ονειρεμένο ... το έκανα  κοντινό και πραγματικό .
-Είχα και τον πατέρα μου , όντας Ναυτικός , είχε πάντα μια ιστορία να πει γυρίζοντας απο τα μακρινά του ταξίδια ...
Ξεκίνησα λοιπόν πρίν πολλά χρόνια το δικό μου γύρο του πλανήτη...
Από τα μεγάλα θέλω μου , όχι μόνο να πάω τουριστικά , αλλά να μάθω "εκ των έσω" την κουλτούρα τους , το παρελθόν τους , τη ζωή τους ...   - η Νότια Ασία ...
Έτσι ξεκίνησα χαράζοντας το δικό μου "μονοπάτι του μεταξιού"  ...
Bangkok , kuala Lumpur , Singapore , Phnom Penh , Ha Noi  αλλά και  chiang rai , chiang mai , krabi , samui , phuket , muang khoun , lai hka  και τόσα πολλά εκπληκτικά μέρη , τόσο διαφορετικοί άνθρωποι τόσο ιδια χαμόγελα και ανάγκες ...
Έχω επανηλειμένα πραγματοποιήσει αυτό το "θέλω" μου , αλλά νομίζω ότι θα το επαναλάβω αρκετές φορές ακόμη.

Έχω τόσα πολλά να θυμηθώ απο εκεί ...

Αγαπημένες μου φωτογραφίες απο Ασία ... ( πάτησε εδώ για να τις δείς )

Θέλω No1 - Blog

Έκανα λοιπόν το πρώτο απο αυτά που ήθελα πολύ να κάνω ( από αυτά που μου μπήκαν τώρα στο μυαλό)  ... Ένα Blog ...